Crisisbeheersing is een vak én een kwestie van mensenwerk

Zeven jaar was Lilian Weber directeur Risico- en Crisisbeheersing (RCB) bij VRHM en nu gaat ze met pensioen. Ze kijkt terug op een periode waarin het vakgebied volwassen werd, waarin het netwerk sterker werd én waarin samenwerking centraal stond. “De kracht zit in de mensen. In het vakmanschap, de verbinding en de gezamenlijke ambitie om steeds beter te worden.”

Onder leiding van Lilian maakte de sector RCB een sterke ontwikkeling door. “Crisisbeheersing is echt een vak geworden”, zegt ze. “Of het nu gaat om leidinggeven, informatiemanagement of communicatie: we hebben stappen gezet richting meer vakmanschap, structuur en herkenning binnen en buiten de organisatie.”

Aan de voorkant

Dankzij extra rijksmiddelen sinds 2023 kon die ontwikkeling versneld worden doorgezet, stelt zij. “In het risicodomein zijn we verschoven van regel- naar risicogericht werken. Dat zorgt ervoor dat we vaker vooraf betrokken zijn, als strategisch adviseur. We zijn geen sluitstuk meer, maar gesprekspartner aan de voorkant.”

Een ander belangrijk speerpunt was de verdere professionalisering van datagedreven werken. “Samen met informatiespecialisten uit andere sectoren bouwen we aan betere risicoduiding. Daarmee versterken we onze rol in het veiligheidsnetwerk.”

Waar het echt om draait: mensen

Lilian is duidelijk over wat zij als haar grootste drijfveer zag: de mensen in haar team en netwerk. “Als ik zie hoe collega’s hun werk doen met trots, betrokkenheid en plezier, dan weet ik dat we goed bezig zijn. Daar draait het om: mensen die eigenaarschap tonen en verantwoordelijkheid nemen – ook in moeilijke omstandigheden.”

Ze ziet dat terug in de waardering van partners, zoals gemeenten en hulpdiensten. “Als een burgemeester in het Algemeen Bestuur benoemt dat onze adviezen verschil maken, dan weet je dat je werk ertoe doet.”

Bijzondere momenten

Bijzondere momenten waren er genoeg als zij terugblikt op de afgelopen zeven jaar. De coronaperiode noemt ze ‘intens’ én ‘verbindend’. “We pionierden in een bubbel, met veel onzekerheid en weinig houvast. Maar ook met passie en onderlinge steun.” Ook grote incidenten zoals het treinongeluk in Voorschoten en de brand in Ter Aar staan haar nog helder bij. “Dan zie je wat er loskomt: de kennis, de samenwerking, het vertrouwen. Dat zie je waar we met elkaar toe in staat zijn. Dat is heel veel. En dat maakt indruk.”

De opgave voor morgen

Met haar vertrek laat Lilian een organisatie achter die goed staat. “Maar de wereld verandert snel. We hebben te maken met o.a. geopolitieke spanningen, financiële onzekerheid, werkdruk. Dat vraagt om veerkracht, flexibiliteit en lerend vermogen. We moeten blijven investeren in ons adaptief vermogen. Dat betekent: niet getrouwd zijn met één oplossing, maar durven meebewegen.”

Ook intern, bij VRHM, zijn er aandachtspunten. “Inclusiviteit, sociale veiligheid en diversiteit zijn thema’s die blijvend aandacht verdienen. We zijn daar goed mee op weg, maar ik zie ook concurrentie met andere urgente opgaven. Daarom is het belangrijk dat leidinggevenden hier een voorbeeldrol in blijven vervullen. Dit vraagt om voorleven, niet alleen om beleid.”

Een nieuw hoofdstuk

Nu Lilian met pensioen gaat start zij een nieuw hoofdstuk. Wat ze gaat missen? “De mensen, absoluut. En de structuur van het werk. Ik sluit niet uit dat ik weer iets ga doen voor de samenleving, maar eerst ga ik gewoon even genieten van het feit dat er niets moet.”